Wspomnienia letnika

Są ludzie, których kochamy bardziej niż innych. Są miejsca, do których wracamy częściej niż do innych. Stare miejsca ożywiają w nas uczucia, których kiedyś doznaliśmy, przypominają nam o wydarzeniach, które niejednokrotnie zawyżyły na naszym losie. Jednym z takich miejsc jest Głębokie.

Przedstawiamy tutaj wspomnienia wiernego "letnika". Panu Zbyszkowi - bo takie jest imię autora wspomnień, gorąco dziękujemy. .

...tak czy inaczej ja osobiście zawitałem do Głębokiego w charakterze letnika o rok wcześniej (1953 rok), a trafiłem tutaj w sposób absolutnie przypadkowy, co jest zupełnie zrozumiałe, bo "do wód" jeździło się do Piwnicznej, a nie do wioski, która nie miała prądu, komunikacji i sklepu. Wioski, w której stało kilka zagród "na krzyż" - jednym słowem, gdzie diabeł mówił dobranoc i to dosłownie wraz z zapadnieciem zmroku. Jedynym atutem było to, że jak powiedzieli Mamie ludzie w Piwnicznej: "Jest tam kwaśna woda, po którą jeździli jeszcze przed wojną". Przegonieni z kwatery w Piwnicznej przez pluskwy- tak, tak- maszerowały w nocy rządkiem przez pokój jak mrówki, znaleźliśmy pokój u "Rosjanki" w Głębokiem. Ach cóż to była za kwatera! Gospodarze wynieśli się na strych, zostawiając nas w jedynej izbie jaka była w chałupie. Już pierwszego dnia był problem ze zjedzeniem ciepłego posiłku, bo okazało się, że ma tyle - 3 sztuk (łyżek). Gospodarz- drwal pojechał na "wyrąb" łyżek i widelców. Gospodyni zaserwowała cyr, co było dla nas miastowych zupełną egzotyką, który jednak z czasem polubiłem bardziej niż owsiankę. Jednym słowem - na zdrowy rozum- dużo, oj dużo można by do dwóch ostatnich zdań dodać. Nie powinniśmy się tam nijak znaleźć, a zwłaszcza w charakterze letników. Tymczasem to chyba zrządzenie opatrzności, że ten pierwszy przyjazd związał mnie i moją poźniejszą rodzinę na stałe z Głębokiem. Tak, to już minęło 50 i parę lat, jak to z niewielkimi przerwami przyjeżdżamy tutaj każdego roku. Starej chałupy Dziadka i Gosposi "Rosjanki" już nie ma. Zabrała je powódź w 1958 roku. Oni spoczywają razem, obok kaplicy w Piwnicznej. Drugie pokolenie Gospodarzy już odchowało dzieci. My dorobiliśmy się własnej kwatery nad Popradem i teraz pozostaje powspominać czasem jak Dziadek w potoku łowił pstrągi na rękę. Jakie prawdziwki przynosił z Zadnich Gór. Jakie opowieści snuła o wielkim głodzie na Ukrainie Gosposia "Rosjanka". Jaki czasem na zapleczu utoczyła "napitek", za którym wieczorami stukali miejscowi. Ile niezwykłych mądrości życiowych, o które by ją nikt nie podejrzewał, przekazała nam miastowym.

Znajomi nasi również spędzili tutaj wiele sezenów, zachęceni przez moją Mamę i oczarowani życzliwością tutejszych ludzi.

Sytuacja wyjściowa, jaką pamiętam, była taka:

• mostu brak

• droga Stary Sącz - Piwniczna - brukowana

• linia kolejowa - parowozy

• wału z drogą nad Popradem od strony Głębokiego - brak

• droga do źródełka (do "kwaśnej wody")- do granicy lasu bita, potem ścieżka

• zabudowania - głównie wzdłuż drogi na górze (tj. drogi przebiegającej wzdłuż miejscowości Głębokie)

• nad Popradem dwa obejścia - Miechurskich i Maślanków

Proszę się nie dziwić charakterowi ujęć. Z okazji letniego wypoczynku, zwłaszcza w tamtych czasach, nie fotografowało się krajobrazów. Z nielicznych ujęć, które przetrwały do dzisiaj, wybrałem te, których tło da się w miarę możliwości "zlokalizować" dzisiaj.

Zdjęcia (które przedstawiamy za zgodą Pana Zbigniewa poniżej), pochodzą z drugiego roku mojego pobytu w Głębokiem (rok 1955).